Inne nazwy choroby: Pyłkowica; Pollinosis;
Pyłkowica (pollinosis) jest to sezonowe, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, któremu często towarzyszą napady astmy oskrzelowej oraz objawy ze strony innych narządów takich jak skóra lub przewód pokarmowy. Choroba wywołana jest uczuleniem na pyłek roślin, czyli męskich komórek rozrodczych, unoszących się w powietrzu w porze kwitnienia. Głównym narządem reakcji alergicznej w pyłkowicy jest błona śluzowa nosa i spojówki oraz gardło i oskrzela a osoby chore najczęściej są uczulone na pyłki traw i zbóż (około 80%), pyłki drzew (około 35%) i bylicy (8%).
Najczęściej choroba ujawnia się między 10. a 20. rokiem życia i rzadko pojawia się po raz pierwszy po 40. rokiem życia. Przebieg pyłkowicy zależy od właściwości indywidualnych chorego. Mogą przeważyć dolegliwości ze strony oczu lub dolegliwości ze strony nosa. Oba narządy maga być dotknięte pyłkowicą w równym stopniu. Nasilenie objawów pyłkowicy w sezonie pylenia ma ścisły związek z aktualnym stężeniem uczulającego pyłku w powietrzu.

Charakterystyczne objawy pyłkowicy to: świąd i łzawienie oczu, wyciek i niedrożność nosa oraz kichanie. Diagnostyka choroby obejmuje najczęściej wywiad, badanie przedmiotowe, testy skórne, ocenę przeciwciał IgE oraz próby prowokacyjne. W leczeniu stosuje się leczenie przyczynowe (eliminację alergenu i immunoterapia), leczenie objawowe (leki przeciwhistaminowe, leki przeciwanafilaktyczne, kortykosteroidy, leki obkurczające błonę śluzową nosa) i leczenie chirurgiczne (poprawiające drożność nosa oraz zmniejszające wpływ układu przywspółczulnego na błonę śluzową nosa).

Często objawom miejscowym towarzyszą objawy ogólne, takie jak uczucie ogólnego rozbicia, zmęczenia, utrata łaknienia, bóle głowy i podwyższona temperatura ciała.