Witam serdecznie. Na tym forum jestem nowa więc w miarę możliwości proszę o wyrozumiałość:)
Postanowiłam szukać pomocy i diagnozy w ten sposób, ponieważ moje objawy są dość dziwne... Boję się pójść do lekarza... tym bardziej, że nie wiem czy warto... Może ktoś mi tutaj chociaż w małym stopniu naświetli sprawę- będę ogromnie wdzięczna.
Mam prawie 19 lat, ważę 54 kg, wzrost- ok. 173cm. Od pewnego czasu zaczęły pojawiać się u mnie dziwne dolegliwości... Wszyscy znajomi mówią mi, że jestem strasznie chuda, że schudłam i mam anoreksję... Jednak nie zgadzam się z tym. Moje wyniki badań krwi, do których zmusiała mnie mama były "książkowe". Myślę, że sprawa mojej wagi to uwarunkowanie rodzinne- mój starszy brat ma 27 lat, 186 cm wzrostu i waży zaledwie 65 kg. Tak już chyba mamy... :D Mamy być takimi Patyczakami... :p
Ostatni rok szkolny był dla mnie ciężki- próbna matura, studniówka, zaliczenia, matura majowa... Wiążą się z tym ciągłe stresy... Chyba od tego roku wszystko się zaczęło... Wstając rano do szkoły po prostu nie mogłam jeść- maxymalnie pół kromeczki chleba z czymś tam i herbatę. W szkole mogłam już jeść normalnie, bez problemów. Jednak czasami gdy nie miałam czasu na przerwie nie jadłam- mój organizm zbytnio nie domagał się jedzenia. Mogłam nie jeść do 15.00 do powrotu do domu i nie było problemów...
Jednak zaczęłam się trochę zmuszać do jedzenia. Nie jem dużo, ale napewno więcej niż kiedyś. Nie mogę jednak zjeść dużo na jeden raz... Czuję np. jakby mój żołądek domagał się jedzenia (burczy mi w brzuchu), ale jednocześnie tyle jedzenia nie chce mi przejść przez gardło. Czuję jakąś blokadę... :(
Nie wiem dlaczego tak jest... Poza tym często jest mi niedobrze, ale nigdy nie wymiotuję. Po prostu czuję jakby coś we mnie w środku siedziało... To bardzo dziwne uczucie...
To nie jest żadna anoreksja ani bulimia, anemii też nie mam. Nie mam obrzydzenia do jedzenia. Czasem z wielką chęcią bym coś zjadła, ale po prostu NIE MOGĘ... Ogólnie lubię jeść wszystko, nie przepadam za mięsem, ale owoce i warzywa wprost uwielbiam... Nie wymyślam jeśli chodzi o potrawy tylko nie wiem czemu nie mogę jeść...:(
Najgorzej jest kiedy siedzę w domu i się nad tym wszystkim zastanawiam... Może to już psychiczne? Albo kiedy mam wyjść z domu robi mi się niedobrze, ale kiedy już wyjdę i gdzieś idę wszystko jakby natychmiast odchodzi... Nie mam pojęcia co to jest... :(
Może trzeba mi coś na apetyt, albo jakieś witaminy? Aktualnie piję magnez+ B6- zaczęłam przed maturą.
Jeśli chodzi o inne objawy to mogłabym spać, spać i spać, ale to mam już chyba od zawsze :D Często czuję się przemęczona, boli mnie głowa...
Poza tym mam jeszcze jeden problem- strasznie się pocę! Przecież nie jestem przy kości, wręcz przeciwnie. Mam już tego dość! Chodzę jedynie w czarnych bluzkach, albo w bokserkach. Kupuję te wyciętę bez rękawów. Jak ja zazdroszczę wszystkim kobietom, które nakładają kolorowe bluzeczki... :( Ja tego nie mogę... :(
Dbam o higienę chyba coraz bardziej... Po każdym powrocie do domu od razu się myję. Używałam już każdego antyperspirantu- w sprayu, sztyfcie, kulce... Jakie tylko są marki! Kupiłam nawet w aptece ANTIDRAL- po pierwszym zastosowaniu było ok (ale się cieszyłam) natomiast z czasem zaczął mi po prostu "spływać"... Nic już nie pomaga... Talki też odpadają, a na nic droższego mnie nie stać...
Spod pach mi po prostu "cieknie" woda... Jak tylko wyjdę z domu, albo nawet jak spokojnie siedzę. Mam już tego wszystkiego naprawdę dość!
Co mi jest? ProszÄ™ o pomoc i jakieÅ› rady...
Pozdrawiam wszystkich... i z góry dziękuję

Objawy są ewidentnie na tle nerwowym. Magazyny hormonów szczęścia się wyczerpały, doszło do przeciążenia, hormonami z grupy adrenalin. W taki przypadku perystaltyka jelit jest zaburzona, zmniejsza sie wydzielanie soków trawiennych i śliny co skutkuje zmniejszonym apetytem. Objawowo można pomóc sobie pijąc citopepsin(stymuluje apetyt), na nadpotliwość okolic pach polecam etiaxil na 100% pomoże. Może warto wykonać badania w kierunku nadczynności tarczycy- tsh, ft3,ft4. Jeżeli biochemia jest ok, mogą to być początki nerwicy.


Pozdrawiam

Dziękuję za odpowiedź. Szczerze pisząc trochę się uspokoiłam...
Bardzo możliwe, że wszystko dzieje się na tle nerwowym, ale ja chyba po prostu nie umiem tego przezwyciężyć... Kiedyś było inaczej, ale im człowiek starszy tym ma więcej problemów-wiadomo...
Zakupię polecony lek na zwiększenie apetytu... Mam nadzieję, że pomoże. O Etiaxilu słyszałam, jednak nie kupiłam go po niedziałającym Antidralu. Po prostu pomyślałam, że będzie tak samo..., że przestanie działać. Mam nadzieję, że będzie inaczej.
Nie bardzo wiem o co chodzi czytając, że magazyny hormonów szczęścia się wyczerpały... Można to jakoś zmienić? Chciałabym jakoś "powrócić do normalności"...
Jeszcze raz serdecznie dziękuję za odpowiedź i szczerze pozdrawiam...

Mamy w organizmie dwa układy jeden odpowiedzialny za produkcje hormonów szczęscia endorfiny a drugi hormonów stresu adrenaliny. W dzisiejszych czasach coraz częściej dochodzi do sytuacji, gdy narażeni jesteśmy na duży stres, a gdy taka sytuacja utrzymuje sie dłużej organizm przeładowany jest hormonami stresowymi, wówczas dochodzi do objawów psychosomatycznym jakie Pani opisuje. Leczenie farmakologiczne polega na podawaniu antydepresantów w niedużych dawkach, które mają na celu odbudowanie magazynów serotoniny. Ważny jest wybór odpowiedniego leku, wiele powoduje nieprzyjemne skutki uboczne, np. brak apetytu. Ponoć najlepsze efekty daje psychoterapia. Dobrym rozwiązaniem byłoby zgłoszenie się do poradni zdrowia psychicznego i opowiedzenie o problemie. Etiaxil jest o wiele lepszy od antidralu na pewno pomoże, ale tylko objawowo nie zlikwiduje problemu "od środka"(koniecznie trzeba stosować sie do zaleceń na ulotce- smarować na osuszona skóre, wieczorem a rano dokładnie umyć) Pozdrawiam

Jak widać na mój problem odpowiada specjalista i fajnie, że wszystko czarno na białym mi wykłada...
Jestem jednak z małej miejscowości i nie ma u mnie takiej poradni... Ale czy to jest ogólnie poważny problem? Bo może to minie samo... np. "z czasem"... Czy jest na to szansa? Chociaż z drugiej strony chciałabym to jakoś przyspieszyć, żeby normalnie żyć...
Od października wyjeżdżam na studia... Obawiam się, że może być jeszcze gorzej ze mną...
A może są dla mnie jakieś hmmm... "rady"? Może powinnam zmienić dietę, zachowanie? Może po prostu zacząć jakoś inaczej żyć? Brak mi już pomysłów...
Chciałabym móc normalnie zjeść śniadanie, obiad i kolację... Bez żadnych problemów...Żeby po prostu zjeść jak każdy normalny człowiek powinien...
Czasami mam właśnie wrażenie, że to wszystko dzieje się w mojej głowie, to, że nie mogę zjeść... Może mi się tak tylko wydaje? Najgorsze, że nie umiem tego zmienić...
Jak to możliwe, że wyniki mam "książkowe", a jednak nie wszystko jest ok, bo to po prostu czuję...
Bardzo dziwna sprawa... Jednak cieszę się, że tu napisałam i trafiłam na Pana... Bardzo mnie to cieszy, a nawet uspokaja...
Pozdrawiam

W takich sytuacjach powinniśmy zdać sobie sprawę co jest przyczyną naszych problemów. Jeżeli jest to stresogenne środowisko to trzeba je zmienić. Jeżeli chodzi o dietę to bardzo ważne jest w niej mięso, którego Pani nie spożywa zbyt wiele. Proponuje starać sie jeść kilka razy dziennie małe porcje. Rano najlepszym rozwiązaniem są węglowodany złożone, które nie powodują raptownych skoków cukru we krwi, czego efektem jest zmęczenie- najlepszym rozwiązanie są płatki owsiane, lub jakies musli na mleku. Warto też spożywać ciemne pieczywo, oczywiście nie zapominać o mięsie. Mięso bogate jest w wit. b12 która jest niezbędna do prawidłowego działania układu nerwowego. Moje rady na chwilę obecną dla Pani to:

-spożywać posiłki w małych porcjach co 3 godz. okolo 4,5 w ciagu dnia
-nie zapominac o mięsie w diecie
-zminimalizować stres
-uprawiać sport
-można pomyśleć o suplementacji b12 np. SOLGAR Naturalna Witamina B12 100tabl. - Vitanea.pl - apteka internetowa - leki i kosmetyki najtaniej (www.vitanea.pl).

tu ma Pani dużą dawkę b12 nie jest toksyczna dla organizmu nie dochodzi do hiperwitaminozy b12

Jeżeli ten stan nie utrzymuje sie długo to zmiana diety i trybu życia powinna pomóć. Jeżeli zle samopoczucie utrzymuje sie b. dlugo, a nie ma biochemicznych problemów, takie objawy sugerują tzw. nerwicę wegetatywną. Pozdrawiam

Jeśli chodzi o mięso ma Pan oczywiście rację... Nie jestem przeciwniczką mięsa, ale faktycznie rzadko je spożywam. Po prostu wolę zjeść owoce i warzywa zamiast mięsa...
Zakupię witaminę B12 i mam nadzieję, że powoli będę powracać do normy. Nie wiem czy to możliwe, bo dzisiejszy świat nakręca ludzi, pędzi do przodu, na nic nie ma czasu... My na tym niestety wiele tracimy i przepłacamy zdrowiem...
Studia to również ciężki okres i boję się, że gdy wyjadę może być ze mną jeszcze gorzej...
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za odpowiedzi...