Jeśli pacjent nie wyraża zdody na zabieg ratujący życie i jest świadomy w momencie wyrażania swojego zdania to czy lekarz może mimo wszystko podjąc leczenie???

Odpowiedź jest trudna. Podstawowym założeniem lekarza jest niesienie pomocy, a szczególnie udzielanie jej w momentach zagrożenia życia. Jeśli pacjent podpisze odpowiednio sformułowany wniosek o świadomym odmówieniu leczenia(doczego ma prawo) to lekarz może odstąpi od dalszego leczenia. JEdnak jeśli taki wniosek nie został podpisany przez pacjenta, a on straci przytomnośc lub ma zaburzenia świadomości to wydaje się ze lekarz może rozpocząc lecznie mimo wszystko. JEst to bardzo kontrowersyjny wątek i tak naprawde wszystko należy rozpatrywa w odniesieniu deo konkretnego przypadku.

Zamieszczam artykul poświęcony temu tematowi, który w pełnej wersji jest dostępny na stronie:
Działanie lekarza bez zgody pacjenta w świetle Konwencji Bioetycznej, prawa i etyki


1.</B> Podstawą działania lekarza jest "świadoma" zgoda pacjenta (jego przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego, a czasami zgoda sądu) na zabiegi medyczne (art. 5 Konwencji Bioetycznej; art. 32 i n. ustawy z 5 XII 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, Dz.U. Jedn. tekst z 2008 r., Nr 136, poz. 875; art. 15 ust. 1 Kodeksu Etyki Lekarskiej). Pacjent udzielając zgody na interwencję medyczną (zabieg operacyjny czy diagnostyczny) pozwala lekarzowi na naruszenie integralności fizycznej w ustalonym zakresie. Zgoda pacjenta uchyla bezprawność działania, nie można więc lekarzowi postawić zarzutu winy, jeśli działa w granicach zgody. Poprzez zgodę pacjent akceptuje ryzyko zabiegu i przejmuje je na siebie. Nie akceptuje jednak niedbalstwa lekarza ani żadnej innej postaci winy (braku wiedzy i kwalifikacji, niestaranności, nieudolności, nieuwagi, niezręczności itp.).
Od tej zasady, przyjętej w każdym systemie prawnym, są jednak wyjątki, których podstawą jest, jak się określa, stan wyższej konieczności ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta, bądź jego domniemana zgoda (udzieliłby zgody, gdyby był przytomny) i upoważnienie ustawowe1, a nawet obowiązek ustawowy2.
Art. 8 Konwencji Bioetycznej stanowi, że: "Jeżeli ze względu na nagłą sytuację, nie można uzyskać wymaganej zgody, interwencję medyczną można przeprowadzić bezzwłocznie, o ile jest niezbędna z punktu widzenia korzyści zdrowotnych danej osoby".
Jest to ujęcie bardzo szerokie, zawierające zwroty niedookreślone ("nagła sytuacja", "korzyść zdrowotna"), które wymagają doprecyzowania w ustawie.
Art. 15 ust. 3 KEL przewiduje natomiast, że: "Wszczęcie postępowania diagnostycznego, leczniczego i zapobiegawczego bez zgody pacjenta może być dopuszczone tylko wyjątkowo w szczególnych przypadkach zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób".

Ustawa o zawodzie lekarza pozwala na działanie lekarza bez uzyskania zgody pacjenta (lub innych uprawnionych osób) albo sądu opiekuńczego w dwóch przypadkach:

1) badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym (bądź oczywiście także, gdy nie ma on przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego). Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem oraz odnotować w dokumentacji medycznej pacjenta (art. 33 ustawy);

2) zabieg operacyjny albo zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta wtedy, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy. O okolicznościach powyższych lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji w dokumentacji medycznej pacjenta (art. 34 ust. 7 i 8 w zw. z art. 34 ust. 3 ustawy).

Jak widać ustawodawca wyróżnił dwie sytuacje. Do pierwszej należą czynności nie stwarzające podwyższonego ryzyka dla pacjenta (art. 33 ust. 1), lecz pacjent wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej. Druga sytuacja to czynności, których zaniechanie prowadziłoby do poważnego zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta. Nie chodzi więc o każdą czynność medycznie uzasadnioną, lecz o czynności o podwyższonym ryzyku. Dlatego lekarz ma następnie obowiązek zawiadomić o nich niezwłocznie przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.3