Witam.
Od razu mówię, że zamierzam się rozpisać w tym temacie, bo NIGDY jeszcze o tym nie rozmawiałam. Chcę napisać jak najwięcej, bo mam ochotę się zwierzyć.

Przeraża mnie sama myśl, że taka mogłaby być diagnoza. Mam 20 lat, studiuję, ogólnie jest wszystko w porządku.

Martwi mnie to, że od zawsze czuję się źle we własnym ciele. Jakbym do niego w ogóle nie pasowała. Całe życie z tym walczę. Od kiedy pamiętam, wolałam mówić "byłem", "zrobiłem", niż żeńskie odpowiedniki tych wyrazów. Ogólnie koleżanki trochę żartują, że zachowuję się czasami jak chłopak, mimo że zupełnie nie wyglądam. Jako dziewczyna wyglądam dobrze, raczej podobam się chłopakom.
Mam duży biust, który mi przeszkadza już od małego. Gdy byłam młodsza, wszystkim mówiłam, że go sobie pomniejszę w przyszłości.
Mimo kobiecego wyglądu, charakter mam bardzo męski.
Od kilku lat wyobrażam sobie seks tylko gdy w tej wizji jestem mężczyzną i robię to z dziewczyną. W wieku 16 lat zaczęłam uprawiać seks z dziewczynami/kobietami, myśląc, że jestem lesbijką.
Seks ten sprawiał mi jeszcze większe problemy niż ten, którego w ogóle unikam (z chłopakami). Każda z dziewczyn mocno mnie podniecała, jednakże podczas seksu podobało mi się tylko sprawianie przyjemności jej, bardzo nie lubiłam gdy ona zaczynała też mnie dotykać. Miałam milion wymówek, okres itd. Albo, udawałam orgazm, by skończyć to jak najszybciej. Myślałam, że to kwestia może niedobrania się w łóżku. Ale tak było z każdą dziewczyną a zaręczam, że każda z nich bardzo mnie pociągała. I gdy uprawiałam z nimi seks, to o niczym tak nie marzyłam, jak mieć teraz penisa.

Zresztą to nie tyczy się tylko spraw łóżkowych. Chodzi prawie o wszystko. Całe życie staram się odrzucać tę myśl, ale mi nie wychodzi.
I przysięgam, że nie jestem też żadną socjopatką. Wręcz przeciwnie, nienawidzę odstawać od grupy, mam przyjaciół, wielu znajomych, chodzę na wiele imprez i mam bardzo aktywne życie.

Jedyne co mi w życiu przeszkadza to fakt, że nie jestem chłopakiem. Marzy mi się być tatą, mieć kochającą żonę itd. Wiem, że NIGDY do tego nie dojdzie, bo nawet gdybym okazała się transseksualistką, to nie zmienię płci. 1) rodzina 2) znajomi 3) niedawno rozpoczęłam karierę polityczną i boję się, że to mogłoby mi zaszkodzić.
Co mam zrobić w takiej sytuacji? Gdzie szukać pomocy i bynajmniej nie takiej by zmienić płeć. Zastanawiam się, czy można nauczyć się żyć jak dziewczyna? Chciałabym polubić moją płeć, żyć w zgodzie z nią i móc cieszyć się w pełni życiem i seksem.
Przepraszam za chaotyczność tego postu, ale naprawdę się tym denerwuję. Tak się tego boję, że w otoczeniu jestem bardzo, bardzo ANTY.
Czasami nakładam ubrania mojego brata. Raz, gdy byłam sama w domu, ubrałam się w nie przyjrzałam się sobie w lustrze i zaczęłam płakać.
Mam nadzieję, że to jednak nie jest to i że okaże się to być zwykłym zaburzeniem psychologicznym.

Boże, mam tyle do powiedzenia, że aż nie wiem, co pisać. Zostawię to tak jak jest. Pozdrawiam i proszę z powagą podejść do mojego problemu.

Czym innym jest tożsamość płciowa, a czym innym orientacja seksualna. Tożsamość płciowa to nasze własne poczucie przynależności do danej płci, a orientacja seksualna, to odczuwany wewnętrznie popęd płciowy i emocjonalny do osobników określonej płci. Transseksualista może być heteroseksualny, homoseksualny*, lub biseksualny. Heteroseksualny transseksualista typu K/M odczuwa pociąg płciowy do kobiet. Czyli jest to ktoś, kto wygląda jak kobieta (ale czuje się mężczyzną!!!!) i pragnie stworzyć związek z kobietą. Homoseksualnego transseksualistę typu K/M pociągają mężczyźni. Czyli ktoś kto wygląda jak kobieta (ale czuje się mężczyzną!!!!) pragnie stworzyć związek z mężczyzną.

Pisz na 36587754 jak byś chciała pogadać .