Forum: Lekarz rodzinny

Witam, otóż sprawa jest prosta, a zarazem skomplikowana w moim odczuciu. Do rzeczy. W dzieciństwie jedyną poważną chorobą, którą przeszedłem to zapalenie opon mózgowych(wirusowe). Prócz tego od samego początku pamiętam, że mam alergie(kurz, pyłki traw i sierść) oraz notoryczne, baaardzo, baaardzo poważne zaburzenia snu. To jest żyję jak zombie, niczym wilkołak i.. doprowadza mnie to już powoli do szału i depresji. Mam 25 lat, poważne problemy ze zdrowiem odczuwam gdzieś tak od 15-16 roku życia. Całe życie byłem zdrów jak ryba, prócz tego co opisałem wyżej - bardzo dużo uprawiałem sportu, ogólnie dużo ruchu, radości i optymizmu. Aż nagle od 15-16 roku życia zacząłem odczuwać chroniczne zmęczenie, z każdym rokiem jest coraz gorzej, chudnę na twarzy, mam zapadniętą klatkę piersiową(jakim cudem ?), nie stosuje narkotyków, palę bardzo niewiele, prawie wcale, choć stres powoduje, że muszę. od 2008 bardzo silny ból w przedniej części czaszki(część czołowa), wrażenie jakbym miał bez przerwy katar i ogólnie zawalone wszystko w nosie, nie mogę tego wysmarkać ani nic. Wieczne zmęczenie... max 15-20 minut dobrego samopoczucia po przebudzenia, a nastepnie wieczna ospalosc, wycienczenie organizmu, pękają mi naczynka w nosie, wciąż leci krew, ogólne osłabienie. To rujnuje moje życie.. zasypiam na studia.. do pracy.. gdziekolwiek, to jest silniejsze ode mnie i doprowadza mnie do szału i frustracji, zlosci.. byłem już chyba u wszystkich lekarzy, łącznie z psychiatrami i każdy podciąga to pod twój fach, przepisując jakieś nędzne proszki. Żarłem tony witamin, sprawdzalem nawet czy nie mam hiva, zdrowe jedzenie, dużo płynów, ostatnio zacząłem jeść ile wlezie, dużo białka, makaronów, żelaza, szpinak no wszystko ! by nabrać sił.. próbowałem leków psychotropowych(wmowili mi ze mam depresje), nasennych(skutek był podobny, tj. żaden). Czuję, że z tego przemęczenia już mi się wszystko pieprzy w głowie, choć staram się zachować dystans i spokój, biorę pod uwagę już wszystko.. jestem gotów na każdy rodzaj leczenia, który spowoduje, że zostanę wybudzony z tego marazmu, bardzo chcę żyć normalnie, tak jak kiedyś, coś mi to odbiera.. ponadto żadna kobieta nie chce być z kimś tak schorowanym, słabym, wiecznie przygnębionym, wszyscy się odwracają, wiem że jestem na 100% na coś chory, nikt nie wie na co.. każdy "domniemywa" sprawdzałem masę stron internetowych.. robiłem wszystko byleby poczuć się wreszcie normalnie, nie moge spac po nocach, zaczynam odczuwac niechec do swiatła, ludzi, świata - ogolnie zaczynam miec dosc tego wszystkiego, juz tylko czekam na mysli samobojcze albo jakas chorobę psychiczną, bo nikt nie potrafi mi pomoc, nikt nie wie czemu słabne z roku na rok. Wkurza mnie to bardzo... Pozdrawiam serdecznie.

Może to coś środowiskowego? niezależnie od zmiany środowiska przebywania czujesz się zmęczony? W rodzinie zdarzało się to wcześniej? może to któraś z typów Anemii?

bez wyników badań trudno tu gdybać. Równie dobrze może to być coś immunologicznego, jak i neurologicznego, zaburzającego sen.
dobrze by było gdybyś podał wyniki badań.

No i podchodź subiektywnie do danych wypisywanych w internecie, nigdy nie wiadomo kto jest tego autorem!
pozdrawiam!

Dokałdnie tak. Z Twojego opisu naprawdę trudno wnioskowac co to moze byc za choroba,przypomina anemie. Jeżeli pojawia się myśli samobójcze to oznacza początek depresji lub nerwicy.