Psychochirurgia czyli leczenie różnych zaburzeń psychicznych metodami neurochirurgicznymi u chorych m.in z zaburzeniami afektywnymi, depresją, lękiem, obsesjami itp.

Zabiegi dające efekty - tak można wyczytać w literaturze a jednak problem etyczny jest moim zdaniem bardzo duży.
Jak bowiem uzyskać zgodę na taki zabieg od chorego - a to przecież podstawa nie wolno bowiem nikogo leczyć wbrew jego woli?
Jak pacjent psychiatryczny może wyrazić zgodę na takie leczenie i co robic jeśli zgody nie wyrazi?

Miał ktos może do czynienia z takim problem , może u kogoś z rodziny wystąpiła taka sytuacja? Jak radza sobie z tym lekarze?

Pozdrawiam

Zamieszczone przez Agnieszka- studentka AM

Jak bowiem uzyskać zgodę na taki zabieg od chorego - a to przecież podstawa nie wolno bowiem nikogo leczyć wbrew jego woli?
Jak pacjent psychiatryczny może wyrazić zgodę na takie leczenie i co robic jeśli zgody nie wyrazi?

Witaj!

Problem ten wydaje się byc sztucznym problemem. Tak naprade w Polsce tylko w 10 WSK W Bydgoszczy przeprowadza się takie zabiegi. Zabiegi te wykonuje się chyba od 2000 roku, a do dziś przeprowadzono zaledwie około 12-13 operacji tego typu. Pacjenci kwalifikowani są bardzo starannie do operacji (przez lekarza psychiatrę, neurochirurga, neurologa itp.). Wszyscy lekarze musza byc zgodni, że operacja przyniesie korzyśc. Jednym ze wskazań jest np. nieskutecznośc leczenia farmakologicznego i najróżniejszych technik psychologiczno- behawioralnych. Pacjent z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi sam musi wyrazic świadomą zgodę i nikt za niego nie może decydowac. Jest to zabieg o dużym ryzyku, ale chyba tylko gdy jest wykonywany przez neurochirurgów bez doświadczenia. Jednak jeśli można pomóc chorym na tą grupę chorób psychicznych, gdy inne lecznie nie daje efektu to dlaczego nie skorzystac z tej możliwości. Zawsze jest to lepsze dla ludzi chorujących na takie zaburzenia niż wpadanie w depresji i w dalszym efekcie popełnianie samobójstwa. Jeszcze raz podkreśle że musi by świadoma zgoda pacjenta( pacjenci mimo że mówi się o nich chorzy psychicznie to w zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych sami potrafia taka zgode wyraźic)

Pozdrawiam

Według definicji psychochirurgia to:

Psychochirurgia – leczenie zaburzeń psychicznych metodami neurochirurgicznymi.

Dzisiaj istotą tych zabiegów, wykonywanych zawsze ze wskazań psychiatrycznych, jest przerywanie połączeń między różnymi strukturami mózgu celem usunięcia lub zmniejszenia przejawów zaburzenia czynności danej części mózgowia. Wykonywane są bardzo precyzyjnie z dokładnościa co do milimetra, przy pomocy metod stereotaktycznych. Złą słąwę psychochirurgii przyniosły operacje z okresu II wojny światowej. Były to metody eksperymentalne i mało precyzyjne. W XXI wieku medycyna znacznie poszła do przodu jednak obawa przed tego typem lecznia pozostała.

Dla ciekawskich podaje link do pracy naukowej Pana prof. Harata i dr. M. Rudasia z 10 WSK w Bydgoszcz, którzy wqykonuja tego typu zabiegi:

Przypadek pacjenta z zespołem natręctw (obsesyjno-kompulsyjnym) opornym na leczenie zachowawcze operowanego metodą stereotaktycznej obustronnej cingulotomii

Przesyłam też częśc tego arytułu:

Wstęp
Wprowadzenie leków serotoninergicznych, takich jak klomipramina czy selektywne inhibitory wychwytu serotoniny oraz opracowanie specyficznych metod psychoterapii (głównie terapii behawioralnej) spowodowało istotny postęp w zakresie możliwości leczenia zespołów natręctw (obsesyjno-kompulsyjnych) [1,2]. Okazuje się jednak, że u pewnego odsetka chorych nie udaje się uzyskać poprawy, mimo najbardziej intensywnie przeprowadzonego leczenia przy zastosowaniu powyższych metod, a choroba powoduje u nich ekstremalne cierpienie psychiczne i całkowitą niemożność funkcjonowania. Chorzy tacy mogą być kandydatami do różnych metod leczenia psychochirurgicznego, z których najbardziej znaną jest procedura obustronnej przedniej cingulotomii wykonana techniką stereotaktyczną [3]. W niniejszym doniesieniu przedstawiono pierwszy w Polsce przypadek operacji metodą stereotaktycznej obustronnej cingulotomii, wykonanej u pacjenta cierpiącego na zespół natręctw, u którego wieloletnie leczenie zachowawcze okazało się nieskuteczne.
Opis przypadku
Chory, lat 38, zamieszkały w Śremie, w woj. wielkopolskim. Matka od wielu lat leczy się z powodu zaburzeń nerwicowych, od kilku lat występują u niej epizody depresyjne. W rodzinie wiele osób nadużywa alkoholu.
Ciąża i poród prawidłowe, w dzieciństwie rozwijał się dobrze i somatycznie poważnie nie chorował. Pierwsze objawy o charakterze natręctw wystąpiły w 16. roku życia. Pojawiły się początkowo sporadyczne, później stałe stany natręctw o charakterze natrętnych myśli, czynności przymusowych, takich jak powtarzanie rozpoczętej czynności (np. mycie rąk i całego ciała). Z powodu narastających dolegliwości chory nie ukończył II roku studiów. Rozpoczął leczenie farmakologiczne pod opieką psychiatry. Mimo stosowanego leczenia farmakologicznego natręctwa upośledzały życie pacjenta coraz bardziej, np. codzienny długotrwały rytuał przed snem polegający na kilkunastokrotnym sprawdzaniu poprawności zamknięcia drzwi, wody, gazu. W 1983 r. wobec niepowodzenia długo i pieczołowicie planowanego wyjazdu zagranicznego chory nadużywał leków – trafił po raz pierwszy do Kliniki Psychiatrycznej AM w Poznaniu. W tym okresie z powodu przymusu jedzenia i picia znacznie przybrał na wadze – ważył powyżej 100 kg. Następnie wystąpił przymus odchudzania – waga ciała spadła do 58 kg (na przełomie roku 1986/87). W późniejszym okresie pacjent kilkanaście razy przebywał na leczeniu w Klinice Psychiatrycznej w Poznaniu, z rozpoznaniem zespołu natręctw z komponentem depresyjnym. Podczas jednego z pobytów w II połowie lat 90. poznał pacjentkę kliniki, z którą zawarł związek małżeński. Obok objawów natręctw od lat 80. pacjent zgłaszał przewlekłe dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego – rozpoznano zespół jelita nadwrażliwego. Pojawiły się również objawy dyskopatii okolicy lędźwiowej, przejawiające się okresowymi dolegliwościami bólowymi.
W latach 90. pacjent przebył kilkumiesięczne turnusy leczenia psychoterapeutycznego w renomowanych ośrodkach w Polsce: Klinice Nerwic Instytutu Psychiatrii i Neurologii, sanatorium w Komorowie oraz na oddziałach nerwic szpitala w Kościanie i Międzyrzeczu. Stosowano psychoterapię behawioralną, psychodynamiczną oraz eklektyczną, nie uzyskując istotnego efektu leczniczego.
Przez kolejne lata leczenia psychiatrycznego stosowano coraz większe dawki leków przeciwdepresyjnych (przeciwobsesyjnych), neuroleptycznych, normotymicznych i anksjolitycznych, w różnorodnych możliwych skojarzeniach nie uzyskując większych efektów. W ostatnim okresie chory otrzymywał jednocześnie duże dawki fluoksetyny (80 mg/dobę), wenlafaksyny (150–300 mg/dobę), karbamazepiny (1 200 mg/dobę), walproinianu (2 000 mg/dobę), węglanu litu (750 mg/dobę) i lorazepamu (7,5 mg/dobę) oraz stosował doraźnie różne środki zapisywane mu przez lekarza ogólnego. Wykazywał przy tym tendencję do samowolnego zwiększenia dawek w okresie nasilania się objawów lękowych, depresyjnych lub dolegliwości somatycznych. W 2000 r. wykonano badanie tomografii komputerowej głowy, nie stwierdzając istotnych odchyleń. Ze względu na niemożność samodzielnego funkcjonowania, od 1996 r. chory otrzymywał rentę I grupy.

Podsumowanie
Wydaje się, że u chorych z ciężkim, długotrwałym zespołem natręctw, u których nie uzyskano poprawy po leczeniu zachowawczym, leczenie psychochirurgiczne może stanowić opcję terapeutyczną. Obecnie w naszym kraju zespół specjalistów psychiatrów opracował szczegółowe wskazania kwalifikacji do takich zabiegów [6]. Podkreśla się natomiast, że zabiegi takie mogą być wykonywane tylko w ośrodku posiadającym doświadczenia w procedurach stereotaktycznych i dysponującym interdyscyplinarnym zespołem specjalistycznym [3].