Chodzę do gimnazjum , od pewnego czasu bardzo często rozmawiam sama ze sobą. Kiedyś wydawało mi się to normalne ale teraz jest trochę gorzej. Ostatnio na przykład opowiadałam sama sobie żart z którego się śmiałam bardzo długo. Mam też takie coś, że po jakimś zdarzeniu opowiadam sobie to tak po cichu jak bym komuś to relacjonowała lecz na tym nie koniec, gdy już mówię ze samą sobą ta jakby druga ja mówi mi najczęściej coś bardzo szczerego, coś co jest trafne ale bardzo szczere ja nigdy bym tak nie pomyślała a wtedy ja jakby mówię że mam tak nie mówić ani tak nie myśleć. Jestem osobą dość nieśmiałą a czasami te wypowiedzi tej ''drugiej'' są śmiałe. Też zdarza mi się ale chyba nawet o wiele częściej że wyobrażam sobie jakieś historyjki i żyje w nich ...

Myślę, że to raczej samotność, nie schizofrenia.

Jesteś całkowicie świadoma tego, co się dzieje, więc chyba nie jest najgorzej...

Nie bałbym się tak bardzo tego bo dużo osób tak robi. Szczególnie w twoim wieku to jest normalne że sie ucieka do fantazji. Szczególnie jak środowisko rówieśników taką osobę odrzuca. Jedni z tego wyrastają a inni maja tak do końca życia. Jeśli takie głosy zaczną ci mówić coś co jest wbre tobie to wtedy sie mozesz zaczac martwic